انتخابات عراق و آرایش سیاسی جدید در خاورمیانه
در سال ۱۳۸۸ سه انتخابات مهم در منطقه برگزار شد. اولین آن، ریاست جمهوری ایران بود که با سرعتی شگفت نتایج آن شمارش شد، دومین آن انتخابات ریاست جمهوری افغانستان بود که شمارشش بیش از ۶۰ روز طول کشید و آخرین آن در عراق بود که شمارش ۲۰ روز به درازا انجامید. در همه ی این انتخابات ها مهمترین چالش، تقلب بود و البته منظور، شکل سازمان یافته ی آن است.
در ایران، واکنش حاکمیت به این شائبه شکل اقناعی نداشت و معترضین به روند انتخابات با روش هایی سخت و خشونت آمیز مواجه شدند و این اعتراض فتنه ی خارجی دانسته شد. در افغانستان هم به دلیل ساخت سیاسی – نژادی و قومی آن، اعتراضات راه به جایی نبرد و کاندیدای معترض داکتر عبدلله با انصراف، ریاست جمهوری مجدد حامد کرزی را رقم زد.
در آخرین انتخابات سال ۱۳۸۸ هجری شمسی، ۱۶ اسفندماه مردم عراق به پای صندوق رای رفتند. در این انتخابات هم یک جناح بحث تقلب را به صورت جدی مطرح کرد. نوری مالکی نخست وزیر مقتدر عراق که امید زیادی به پیروزی فهرستش می رفت با فاصله ۳ کرسی از ایاد علاوی عقب افتاد. و این بار نیز او بحث تقلب را به صورت بسیار جدی بیان و تهدید کرد اگر به شبهات پاسخ داده نشود موجی از خشونت عراق را فرا می گیرد.
البته هم در عراق و هم در افغانستان، به صورت بدیهی و طبیعی و عقلی، کمیسیون انتخابات به صورت مستقل از دولت عمل می کند و نظارت ناظران بین المللی را تهدید امنیت ملی نمی دانند و چنین بود که در انتخابات عراق بیش از ۶۰۰۰ ناظر خارجی در کنار ۳۰۰۰۰ ناظر حزبی، بر روند انتخابات نظارت کردند.
نظام دموکراسی در عراق بعد از سقوط دیکتاتوری، پارلمان تاریستی طراحی شده است و بر اساس آن فهرست پیروز به ازای هر پست سیاسی از کرسی هایش کم می شود. بدیهی است پست ها و وزارت خانه های حساس تر، ضرائب بیشتری دارند. از آن جایی که نصاب لازم برای مقام اول عراق، نخست وزیری، ۱۶۳ رای است و هیچکدام از ائتلاف های العراقیه (ایاد علاوی،۹۱ کرسی)، دولت قانون(نوری مالکی، ۸۹ کرسی) و ائتلاف ملی عراق (عمار حکیم-ابراهیم جعفری، ۷۰ کرسی)، کردستانی (جلال طالبانی-مسعود بارزانی، ۴۳ کرسی) نمی توانند این نصاب را به دست آورند، بنابر این واضح است که دولت آینده عراق در روند ائتلاف طولانی شکل می گیرد.
به نگاهی به انتخابات دوره قبل پارلمان عراق که در آن فهرست شیعی و موئلف همیشگی آنها، کرد ها با عنوان ائتلاف عراق یک پارچه که همگی نزدیکی های زیادی به ایران داشتند و مقایسه با انتخابات اخیر، به این نتیجه می توان رسید که به جهت رشد گروه های سیاسی و افزایش منافع، بعید است گروه های سیاسی عمده شیعه (مجلس اعلا و حزب الدعوه) بار دیگر مانند قبل یکپارچه شوند . به ویژه آن که مرحوم عبدالعزیز حکیم نقش کلیدی رهبری ائتلاف را برعهده داشت و فقدان او، به وضوح در این انتخابات آشکار بود.
به هر حال برغم فضا سازی های رسانه ای و سیاسی دو طرف انتخابات عراق واضح است که نتیجه انتخابات خیلی متفاوت از آن چه به صورت رسمی اعلام شده نیست. اگر بپذیریم که بیت شیعی در عراق، طرفدار ایران و طیف سکولار ایاد علاوی، نخست وزیر اقتدارگرای سابق، طرفدار مخالفین ایران (آمریکا و عربستان) هستند، این نتیجه نشان دهنده آرایش سیاسی جدید در منطقه است. آرایشی که با نخست وزیری سعد حریری در لبنان آغاز شد و حال با نخست وزیری احتمالی علاوی دنبال می شود و در آن به جای تقابل گروه های ذی نفع (ایران-آمریکا-اعراب) تعامل و گفت و گو و بازی برنده-برنده می تواند شکل بگیرد.
انتخابات ۲۰۱۰ عراق به همسایگان نشان داد که می توان انتخاباتی آزاد برگزار کرد که جناح حاکم پیروز آن نباشد. در پایان این سئوال مطرح است که آیا مالکی و معترضین به نتایج انتخابات عراق با سران فتنه و انقلاب های رنگی در ارتباط هستند!!!
نتایج کامل انتخابات سال ۲۰۱۰ مجلس عراق به تفکیک استان ها و ائتلاف های پیروز
Continue reading 'انتخابات عراق و آرایش سیاسی جدید در خاورمیانه'»
صدا و سیمای ننگین، آتش آن را روشن کرد و جریان های مشخص کفن پوش دامنه ی آن را گسترده کردند و خطبای آتشین دهان فرمان دادند که بگیرید و ببندید. چنین شد که طرح بازداشت میرحسین موسوی و شیخ مهدی کروبی وارد مرحله نهایی خود شد تا به زعم حضرات بتوانند اعتراضات را جمع کنید.
داشتم خبرگزاری کردی
مدت و حبس های انفرادی آشکار است. مدتی بعد از انتخابات ایران، انتخابات مجلس و ریاست اقلیم کردستان عراق برگزار شد که هرچند اعتراضاتی نظیر بی طرف نبودن کمیسیون انتخابات و حضور گسترده نظامیان و تخلفات انتخاباتی روی داد اما به هر حال جناح منتقد به رهبری نوشیروان مصطفی با عنوان فهرست تغییر، گوران توانستند توفیق زیادی کسب و حدود ۲۸ صندلی پارلمان را از آن خود کنند. بعد از این انتخابات اما، نوع مواجه جناح حاکم بسیار جالب توجه است.

محمدزمردیان، مرد سازمان ده و تشکیلاتی تیم، ابتدا سازمان اداری سایت را اجرا کرد و بعد سردبیر سیاسی شد، من سرویس عکس و بین الملل، محمد گلزاری گروه های اطلاح طلب، محمود عبداللهی ورزشی، سعید آجرلو گروه های اصولگرا را جلو می بردیم و میثم هم که اباشهرت و مدیر سایت، فنی هم با حاج احمد یوسفی و نیما افشار نادری بود.
اتفاقات بعد از اعلام کاندیداتوری میر حسین موسوی، نشان داد که ستاد ایشان پویایی و شتاب لازم برای برنده شدن در انتخابات را ندارد. سکوت خبری طولانی مدت بین اعلام کاندیداتوری تا نخستین مصاحبه رسانه ای، اتخاذ سیاست سکوت از ترس تخریب، برنیانگیختن حس هیجان و شور انتخابات در میان توده های تاثیر گذار مردم از جمله جوانان، تهدیدهایی جدی است برای پیروزی. حتی ستاد راهبردی را هم برای جذب جوانان حامی خاتمی در پیش نگرفته است، ظاهراً ستاد دامنه رای خود را در میان بالای ۴۰ سال جستجو می کند و انبوده جوانان ۱۸ تا ۳۰ سال را نادیده گرفته است. میثم هم می گفت: ابولفضل گفته است، پدران میرحسین را می شناسند و به فرزندان هم می گویند که به او رای بدهند!
باید در جامعه موج جدیدی ایجاد کرد و گفتمان انتقادی تر و جدی تر نسبت به مدیریت حال کشور داشت. باید اشکالات را صریح تر از پیش اعلام کرد تا مردم از خطرات آگاه شوند.